انتقال شبکه ویدئویی – تجهیزات شبکه – پایتخت فناوری

تجهیزات شبکه

تجهیزات شبکه

برای اتصال مستقیم و بدون واسطه ی دو گره به یکدیگر از کابل های زوج تابیده شده (کابل های ضربدری – crossover) استفاده می شود . در این کابل ها چیدمان زوج ها به گونه ای است که به آسانی در جای زوج سیم فرستنده یک انتهای کابل به زوج سیم گیرنده در انتهای دیگر کابل و بلعکس عوض می شود .

برای شبکه کردن چند گره به تجهیزات شبکه – در مدل های امروزی سوئیچ شبکه و در مدل های قدیمی تر شبکه از هاب (Hub) استفاده می شود – نیاز است . هنگامی که از سوئیچ شبکه استفاده می شود به جای استفاده از کابل های ضربدری از کابل های معمولی شبکه استفاده می شود .

برای دسترسی به اینترنت در شبکه ها از تجهیزات شبکه ی دیگری نظیر مسیریاب ها ( Router) استفاده می شود .

 

شکل ۶-۱۸ در اکثر موارد برای این که بهترین مدل انتقال اطلاعات خود کار انتخاب شود ، تجهیزات شبکه باید روی مدل خودکار تنظیم شوند . در برخی از موارد بهتر است مدل انتقال دستی انتخاب شود .

هاب

هاب یا تکرار کننده ساده ترین تجهیزی است که در شبکه ها برای برطرف کردن تضعیف سیگنال ها و تقویت آنها استفاده می شود و زمانی که اطلاعاتی به آن برسد ، آن را به همه ی اتصالات خود ارسال می کند (شکل ۶-۱۹) . این تجهیز در اولین لایه ی مدل OSI[1] – لایه فیزیکی – کار می کند و تمام گره های متصل به آن ، یک محدوده ی بر خورد را تشکیل می دهند .

درون این محدوده ی برخورد در هر لحظه فقط یک گره می تواند اطلاعات خود را در زمان دریافت اطلاعات توسط دیگر گره ها ارسال کند . با اضافه شدن یک هاب دیگر به شبکه این محدوده ی بر خورد گسترش می یابد .

 

در شبکه هایی که از هاب استفاده می کنند تمامی گره ها از طریق مدل یک طرفه به انتقال اطلاعات می پردازند . از آنجایی که هاب های اولیه فقط در هر زمان از یک نرخ ارسال اطلاعات (بین ۱۰ یا ۱۰۰ مگابیت در ثانیه) پشتیبانی می کنند تمامی گره ها شبکه باید از نرخ ارسال اطلاعات مشابه ای پشتیبانی کنند .

در این میان هاب های دو سرعته یک استثنا هستند که از دو نرخ ارسال اطلاعات پشتیبانی می کنند . در شبکه های جدید به ندرت از هاب ها استفاده می شود و به جای آنها از سوئیچ ها استفاده می شود .

سوئیچ شبکه

سوئیچ ها (Switchs) تجهیزات هوشمند شبکه هستند که در هر لحظه اطلاعات را به تمامی گرهها ارسال نمی کنند و به مراتب از هاب ها موثر تر عمل می کنند . سوئیچها با چنین ویژگی ای ترافیک شبکه را مدیریت می کنند و به طور چشمگیری کارایی و امنیت شبکه را بهبود می بخشند .

بر خلاف هاب ها که فقط در لایه اول مدل OSI به فعالیت می کنند ، سوئیچ ها قادرند اطلاعات را در لایه دوم و در برخی موارد در لایه سوم مدل OSI (سوئیچ های لایه سه) ، مدیریت کنند .

سازندگان سوئیچ ها از عبارت «سوئیچ لایه سه» برای معرفی قابلیت های مختلفی استفاده می کنند . لایه سه بودن سوئیچ به معنای داشتن قابلیت مسیریابی است . قابلیت های این سوئیچها برای مدیریت ویدئو به کار می روند .

یکی از این قابلیت ها کیفیت سرویس (Quality of Service) یا همان QoS است که به وسیله آن پهنای باند انتقال مدیریت می شود .

پروتکل مدیریت گروه اینترنتی یا IGMP  (Internet Group Management Protocol)  قابلیت دیگری است که به سرویس دهنده های اینترنتی اجازه ارسال هم زمان اطلاعات را به گروهی از رایانه ها می دهد .

با توجه به گستردگی مطالب در زمینه ، برای آشنایی با این قابلیت ها بهتر است به کتاب های موجود در زمینه طراحی شبکه های رایانه ای مراجعه شود .

ارسال اطلاعات توسط سوئیچ از طریق فرآیند یادگیری انجام می شود . در این فرآیند ابتدا سوئیچ آدرس تجهیزات متصل به خود را ذخیره می کند و سپس زمانی که پیامی به آن می رسد اطلاعات را به در گاهی ارسال می کند که آدرس آن را قبلا ذخیره کرده و با آدرس مقصد اطلاعات همخوانی دارد (شکل ۶-۲۰) .

تجهیزات شبکهانتقال شبکه

شکل ۶-۲۰ به علت عدم تاثیر ترافیک انتقال اطلاعات از یک تجهیز به تجهیز دیگر بر روی درگاه های دیگر سوئیچ ، انتقال اطلاعات در سوئیچ شبکه به شکل موثری مدیریت می شود .

بازدهی سوئیچ ها معمولاً در نرخ های ارسال هر درگاه و نرخ ارسال داخلی آن مشخص می شود و سرعت سوئیچ (به عنوان مثال Mbps ۱۰۰) اغلب همان بازدهی هر درگاه (حداکثر نرخ ارسال درگاه) است .

سوئیچ های شبکه معمولاً همزمان از نرخ های ارسال مختلفی پشتیبانی می کنند . پرکاربردترین نرخ ارسال در گذشته ۱۰۰/۱۰ بود که از شبکه های اترنت پرسرعت ۱۰ مگابیتی پشتیبانی می کرد .

با این وجود نرخ ارسال ۱۰۰۰/۱۰۰/۱۰ به سرعت در حال تبدیل شدن به استاندارد سوئیچ ها است . این نرخ ارسال هم زمان از اترنت های ۱۰ مگابیتی ، اترنت پرسرعت و اترنت گیگابیتی پشتیبانی می کند .

نرخ ارسال و مدل انتقال اطلاعات بین یک درگاه سوئیچ و تجهیز متصل به آن اغلب به صورت خودکار تعیین می شود . این تنظیم خودکار باعث انتخاب بالاترین نرخ ارسال و بهترین مدل انتقال اطلاعات می شود . سوئیچها با دادن اجازه برقراری ارتباط دو طرفه به تجهیزات شبکه بازدهی شبکه را افزایش می دهند .

مسیریاب ها

برای تعیین مسیر انتقال اطلاعات از یک شبکه به شبکه دیگر از مسیریاب یا دروازه (Gateway) استفاده می شود . در اصل مسیریاب برای اتصال یک شبکه محلی به اینترنت استفاده می شود و وظیفه آن فقط حمل بسته های اطلاعاتی به شبکه دیگر است .

این تجهیز اطلاعات را میان دو شبکه با فن آوری های کاملاً متفاوت انتقال می دهند و باعث ایجاد شبکه های بزرگ تری می شوند (اینترنت) .

دیواره ی آتش

دیوارهای آتش (Firewall ) برای جلوگیری از دسترسی های غیر مجاز به شبکه های خصوصی طراحی و استفاده می شوند . دیوارهای آتش در هر دو صورت سخت افزاری و نرم افزاری یا ترکیبی قابل اجرا هستند و اکثراً برای جلوگیری از دسترسی کاربران اینترنتی غیر مجاز به شبکه های خصوصی متصل به اینترنت استفاده می شوند .

اطلاعاتی که از شبکه به اینترنت وارد یا از اینترنت به داخل شبکه وارد می شوند از دیواره آتش عبور می کند و پس از بررسی محتویات آن از عبور اطلاعاتی که با ضوابط امنیتی تعیین شده مغایرت دارند ، جلوگیری می شود .

اتصال به اینترنت

اتصال شبکه ویدئویی به اینترنت توسط تامین کننده اینترنت (Internet Service Provider-ISP)  برقرار می شود . زمانی که شبکه به اینترنت متصل می شود ، برای انتقال اطلاعات از عباراتی نظیر «Upstream» و «Downstream» استفاده می شود .

به نرخ ارسال اطلاعاتی (ویدئو) که دستگاه (دوربین) قادر است روی اینترنت بارگذاری کند Upstream ، و به سرعت دریافت اطلاعات (ویدئو) توسط دستگاه (نمایشگر رایانه) Downstream گفته می شود .

در اکثر کابردها نظیر اتصال لپ تاپ به اینترنت ، سرعت دریافت اطلاعات از اینترنت اهمیت بیشتری نسبت به سرعت ارسال آن دارد اما در شبکه های ویدئویی که دوربین های تحت شبکه به اینترنت متصل می شوند سرعت ارسال اطلاعات دوربین ها (Upstream) اهمیت بیشتری دارد . فن آوری های زیر متداول ترین روش های اتصال به اینترنت هستند:

  • DSL (Digital Subscriber Line) : فن آوری انتقال اطلاعات از طریق خطوط تلفن که سرعت آن بین Kbps256 تا Mbps 1 است .

 

  • ADSL ( Asymmetric DSL):  ارتباطاتی که پهنای باند ارسال و دریافت آن نامتقارن بوده و یکی از آنها نسبت به دیگری بیشتر است ، ADSL نامیده می شود . معمولاً در این فن آوری سرعت دریافت اطلاعات به شکل قابل ملاحظه ای (پنج تا ده برابر) از سرعت ارسال اطلاعات بیشتر است .

با توجه به سرعت بالای دریافت اطلاعات در ADSL این فن آوری بهترین گزینه برای رایانه های شخصی متصل به اینترنت است اما اگر قرار باشد دوربین تحت شبکه از طريق اتصال ADSL به اینترنت متصل شود باید سرعت ارسال اطلاعات آن بیشتر از سرعت دریافت اطلاعات باشد ، که متاسفانه در اکثر موارد این تنظیمات رایج نیست .

 

  • SDSL (Symmetric DSL ): پهنای باند ارسال و دریافت اطلاعات در این نوع اتصال برابر است ، به همین دلیل برای دوربین های تحت شبکه گزینه مناسب تری نسبت به ADSL است .

 

  • کابل : استفاده از کابلی که برای اتصال به تلویزیون استفاده می شود .

 

  • T1 : پهنای باند اتصال T1 برای ارسال و دریافت اطلاعات ۱٫۵۴۴ مگابیت است و می توان توسط تجهیزی که اتصال ۳ ، ۶ و ۹ مگابیتی ایجاد می کند ، چندین اتصال T1 را با هم ترکیب کرد .

 

  • فیبر نوری : منظور از اتصال فیبر نوری اتصال مستقیم آن به یک شبکه ISP است و سرعت انتقال چنین فن آوری برای اتصال به اینترنت ۱۰ ، ۴۰ یا حتی Mbps 100 است .

دوره های آموزش دوربین مداربسته به صورت عمای در مجتمع آموزشی پایتخت فناوری برگزار می گردد.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *